15/5/08

Era mòrt en Venècia

Era òbra de Thomas Mann exercís ua fascinacion que me ten encamardat. Semble impossible escríuer damb aquera perfeccion, damb aqueth estil tan suenhat, tan estructurat, tan corrècte. Non i manque ne sobre ua paraula, era sintaxi se sosten damb ua disciplina inquebrantabla. Arren ei casuau, tot forme part d'un entramat d'interconnexions, suggeriments, sentiments e moviments ontologicament relevants, incompatibles dilhèu damb era vulgaritat dera vida.

Totun, er escrivan ei d'actualitat aguesti dies, encara qu'indirèctament, pr'amor qu'un des sòns fruts, Era mòrt en Venècia, estonant en ensem dera sua òbra de novèlles extenses, se represente en Licèu damb era opèra de Britten e eth ballet de Neumeier. Era mòrt en Venècia ei un cant ara passion contenguda, ara contemplacion infinita dera beresa etèrna en "un mundo numinosamente trastocado, vibrante de vida pánica" (ena version espanhòla de Juan del Solar). Eth món que "envolvía al hechizado Aschenbach, cuyo corazón soñaba tiernas fábulas", ei a díder, era fantasia de Tadzio, eth joen desirat, condamnat a morir ena contemplacion deth vielh escrivan "porque los dioses lo amaban".
Era dansa de Neumeier, que tan bona critica a agut en tot melhorar era avaloracion dera opèra, se permet anar mès enlà en tot representar ua passion explicita d'abraçades, que desmonte era perspectiva manniana, e que Visconti respectèc en sòn film. En Mann non i a accion complida, i a grisa contemplacion: era comunicacion e era relacion entre Aschenbach e Tadzio, que tot just parle, son insatisfètes, tremendament reprimides, en aqueth món espaurit, de mala consciéncia, dera consciéncia deth secrèt compartit. "Cau carar!", s'arribe a díder Aschenbach.
Mès era fascinacion de Tadzio ei tan fòrta que des.hè eth món endreçat, aqueth "encastre dera prudéncia e eth discerniment" d'Aschenbach-Mann: "¿Qué podían importarle ahora el arte y la virtud frente a las ventajas del caos? Calló, pues, y se quedó". Eth carèc, e fòrça encara ac hèn en món des guardades consentudes ena plea legalitat. Totun, eth silènci der Aschenbach de Mann serà er idòl deth Maurice d'E. M. Forster. E en aquera paradòxa èm. Non caram, mès ath temps partim.

29/4/08

Amassadi entà auançar

Unitat d'Aran - Partit Nacionalista Aranés ven de celebrar eth sòn 5au Congrès Nacionau damb un discurs solid e ben estructurat, atau coma tostemp l'a agut, e ua equipa que combine, en paraules deth reescuelhut president Arturo Calbetó, era "esséncia des valors istorics" damb era "saba naua" des que, segontes eth tanben reescuelhut secretari generau Francés Boya, contribusim a "garantir eth futur" deth partit mès plurau e transversau d'Aran.

Unitat d'Aran - PNA ei un partit d'arraïtz, ena societat que represente e ena istòria democratica recenta, qu'a sabut armonizar es valors dera cultura progressista damb era defensa des drets nacionaus d'Aran a compdar d'un projècte integrador. Coma a escrit bèth còp eth president, "Unitat d'Aran ei un partit de patz e dialòg". De hèt, un des punts mès interessants deth sòn "corpus doctrinau"-se me permetetz era paraulòta- ei era defensa deth nau aranesisme entenut coma un "projècte modernizador que concep Aran coma realitat nacionau a compartir e derivada dera volentat des persones que la formen d'ençà de diuèrsi encastres sociaus e ideologics", en paraules deth document politic deth secretari generau. Ei a díder, er aranesisme coma invitacion, dubèrt e solidari, contra era concepcion barrada de nacion que sage de relegar era sua defensa a sonque un partit.

Pensi que justament per açò, pera defensa der aranesisme sociau e civic, UA-PNA a sabut somar e ampliar era sua basa popular enquiath punt de devier era prumèra fòrça nacionau e municipalista, en tot qu'ei eth partit que represente a mès aranesi. Aumens ei eth motiu que, ath delà des valors dera quèrra sociaudemocrata, m'a possat a compartir aguest projècte, que renauís eth sòn compromés damb era societat damb ua naua Comission Executiva formada pera vicepresidéncia (Angelina Cases), era secretaria d'Accion Municipau e Organizacion (Joan Riu), era secretaria d'Accion Politica (Maria Vergés), era secretaria d'Accion Sociau e Ciutadania (Noelia Costa), era secretaria de Formacion e Innovacion (Álex Sirat), e era secretaria de Comunicacion e Relacions Exteriors (qu'è assomit), jos eth lideratge deth president Calbetó e eth secretari generau Boya.

Es qu'arribam ara auem eth prètzhèt de dinamizar eth partit entà apropar-le ara ciutadania e tanben as joeni, que semblen es mès desencatadi damb era politica. Digui "semblen" pr'amor qu'eth sòn compromés public ei plan viu per miei d'uns auti encastres e organizacions. Se tracte de tornar era illusion tara politica en tot hèr d'UA eth partit damb nèrvi e inquietuds que melhor les pòt representar enes valors deth progrès nacionau, sociau, ambientau e d'igualtat d'oportunitats.

18/4/08

Dues citacions

Era dialectica der òdi ei malurosament causa massa correnta enes contrades peninsulars, atau coma se constate en aguestes citacions qu'ena relectura d'un libre senzilh e fòrça pedagogic è pogut avalorar mès pregonament. Aquiu van:

"Estamos ante personas que no respetan al discrepante y que, además, por su escaso espíritu crítico y su débil formación son influenciables y reciben todos esos mensajes del rencor."

"La insinuación, el comentario insidioso, el rumor, son algunas de las técnicas de envilecimiento que potenciaron las prácticas totalitarias."

Gregorio Peces-Barba, pair dera Constitucion de 1978 e catedratic de Filosofia deth Dret ena Universitat Carlos III de Madrid, victima atau madeish dera insídia e er atac personau.

Extrèt de La España civil, editoriau Galaxia Gutenberg.

14/4/08

Visca era Republica!

País. Era accion de govèrn que va a tot ritme. Gestion e lideratge, burocràcia e projècte politic s'amassen en ua naua singladura que tot just mos dèishe arturar en camin entà assetiar-mos un moment ara ombra des pensades bloguères. Mès cada causa a eth sòn temps e aué podem referir tranquillament era plasmacion, dia a dia, d'un nau projècte nacionau entà Aran: solid, ambiciós e reformista. Es bases entath cambi non sonque son assetiades dejà, senon qu'era experiéncia de dètz mesi de govèrn mos permet d'agarrar un nau impuls, mès decisiu encara, entà amiar ath país tara modernizacion, tara naua cultura deth civisme democratic e tath convenciment d'un nau aranesisme sociau e politic. Mentre es mòrts van enterrant as sòns mòrts, agonicament, eth Govèrn a mès ganes, mès illusion e mès capacitat de trabalh que jamès. Pensi qu'enes darrèri dotze ans non s'auie hèt tant en tan pòc de temps. E se non, atents as pròplèu mesi.

Partit. Eth cincau Congrès Nacionau d'Unitat d'Aran-Partit Nacionalista Aranés, que se celèbre dissabte jos eth lèma Amassadi entà auançar, balharà era fòrça precisa entà consolidar-mos coma er èish vertebrador deth país, eth centre dera institucionalitat e era referéncia clara der aranesisme integrador e transversau. Unitat d'Aran complís trenta ans e arribe tath sòn cincau Congrès damb ua salut de hèr, per'mor d'uns resultats electoraus excellents dempús de tempsi dificils, e damb era umilitat de besonh entà saber convertir er èxit de partit en èxit de país. Totun, Unitat d'Aran ei eth partit que represente a mès aranesi, eth partit nacionau damb eth discurs melhor articulat e damb ua vocacion majoritària que compartís es valors deth progrès, era justícia sociau e era igualtat d'oportunitats. Eth Congrès l'apunta-le coma era fòrça que mès se semble a Aran e era que melhor le represente.

Republica. Republica ei govèrn dera causa publica a compdar dera consideracion qu'es ciutadans que la conformen son liures e iguals. Libertat, igualtat, fraternitat son es principis que la regissen e que tot partit de quèrres a adoptat ath long des darrèri dus sègles. Eth 14 d'abriu de 1931, dia de proclamacion dera II Republica espanhòla, mos demore massa luenh. Hilha d'ua epòca plan contradictòria, d'ua societat plan escindida, eth rebrembe dera Republica non ei tant ua reivindicacion d'uns hèts controvertits laguens d'ua conviuença damnada, senon d'uns valors, d'un esperit e d'un projècte reformista e modernizador, qu'aué pòt servir-mos entà aprengodir ena qualitat democratica dera activitat publica. Non ei tant era demana d'un nau regim politic, senon d'ua naua governabilitat: mès prudenta, mès amabla, mès concertada. Visca era Republica!

5/4/08

Era tauèrna coma oposicion

Dilhèu ja ei ora de parlar ben clar e sense circumlòquis. A arribat eth moment d'interpellar dirèctament, sense intermediaris, ara nòsta oposicion politica, en un debat seren e respectuós. Eth problèma non ei er ensult, era mentida, era calómnia, era insídia, er atac personau e eth rumor mauintencionat; eth problèma non ei çò que poguen díder es degeneradi e aspirants a talibans o a terroristes deth vèrb qu'atempten contra era conviuença democratica; eth problèma non son es persones damb representacion politica que publiquen espacis webs "anonims" damb comentaris repugnants. Non. Pr'amor que n’aguesti cassi, çò de melhor ei non hèr cas en tot formular eth desir evangelic de qu'es mòrts entèrren as sòns mòrts. Eth problèma ei eth papèr dera oposicion dauant de tanta indignitat.

Eth Govèrn deth Conselh Generau d'Aran a dret a saber s'era oposicion ei disposada a dar cobertura a tota aguesta estratègia lorda de comentari de tauèrna. ¿Ei aguesta era oposicion que se merite eth país? ¿A on son es arguments politics? Me cònste qu'un sector de CDA se n'ei desmarcat. Mès tanben ei vertat que, ath delà de que CDA non a trobat era mesura de hèr oposicion laguens des institucions, ena oposicion viscerau extraparlamentària trobam a ex nauts cargues qu'an agut responsabilitats publiques en govèrn der exsindic Barrera e a sectors deth madeish partit ressentidi damb eth veredicte inapelable des urnes. Per tant, CDA, o se voletz ua part de CDA, a ua responsabilitat, non pòt campar tà un aute costat mentre era nòsta vida publica s'empodoe dangerosament.
Senhors, ei ora de hèr politica, non de politiqueria. Per aquerò, cau hèr ua crida ath civisme, ath respècte der aute, en favor d'ua conviuença democratica normalizada e ara nautada de çò que demoren es ciutadans des nòstes institucions e dera activitat politica en generau.

2/4/08

Democràcia en temps dificils

Tostemp è creigut ena bondat innata des persones. Ad aguesta credença i aurà contribusit decisivament era mia formacion cristiana e es mies lectures rousseaunianes. Mès tanben vau aprenent que per un aute costat existís era cara fosca dera condicion umana, que genère òdis, envèges e granes dòsis de mala idia, fòrça viatges per incompeténcia e ignorància, fòrça viatges per miei dera rumorologia e eth comentari sotto voce. Eth marqués de Sade darie un pas mès e m'avertirie que tot ei inscrit ena destruccion creativa que govèrne eth mon.

De tota manèra, seguís intacta era mia confidança ena bondat intima des persones. Non i a arrés maishant ath cent per cent. Per aquerò me còste compartir era analisi deth savi professor José Vidal-Beneyto, tostemp tan incissiu, en afirmar qu'èm en ua societat "en la que lo único que cuenta es ganar dinero, tener poder, ser famoso, a cualquier precio, a golpe de lo que sea, engaños, timos, trampas [...], en la que nadie se fía de nadie, en la que nada se da por bueno".

Totun, a compdar d'aguestes pensades ei interessant de saber enquia quin punt era desconfidança generalizada ena bondat des persones afècte ara governabilitat e ara politica en generau. S'ei vertat qu'ua cèrta suspicàcia ena vida sociau s'agrèuge plan en encastre politic, alavetz òc que i a motius entà compartir damb eth professor era idia qu'era democràcia ei en temps dificils.

Er individualisme hè mau, mès tanben era reduccion dera politica ara defensa der intères pròpri, ath particularisme, sense ne pensar tansevolhe en besonh de formular çò que mos amasse entà auançar. Malurosament, ac auem vist en país damb un projècte indefinit e desgastat sense orizons ne idèes, aluenhat de quinsevolh consideracion de ben comun. As que i èm ara mos tòque méter en plaça justament çò que mos amasse, hèr veir era interdependéncia enter interès particular e comun, refortir er autogovèrn aranés entà activar er esperit de ciutadania comprometuda damb era direccion des ahèrs publics.

Esturments coma eth Conselh de Terçon e eth recentament creat Conselh Sociau deth Miei Ambient servissen entà amiar es projèctes dera causa publica non sonque a compdar dera jerarquia e era autoritat, senon tanben dera deliberacion, era participacion e er acòrd sociau. Atau ei coma se refòrce era capacitat sociau e ciutadana deth país entà rendir compdes e exigir transparéncia. Atau ei coma enter toti aquerim mès modèstia e volentat d'aprenedisatge collectiu. Era politica pòt passar per temps dificils mès tanben auem motius tara esperança.

18/3/08

Era opinion d'Antón Costas

Acabi de liéger un article d'opinion plan interessant deth professor Antón Costas, que mos apòrte ua perspectiva dispariona sus es conseqüéncies deth 9-M. Aciu l'auetz:



ANTÓN COSTAS

EL PAÍS - 18-03-2008

A la política catalana le ha pasado con las elecciones del 9 de marzo como a la liga de fútbol con el llamado mercado de invierno de fichajes, en el que los equipos compran nuevos jugadores para fortalecer sus posiciones. Estas elecciones de invierno han hecho que los diferentes partidos políticos catalanes hayan salido reforzados o debilitados, según su acierto en el mercado electoral.

El equipo que sale reforzado de este mercado de votos de invierno es el PSC de José Montilla. De tal manera, que hay muchos elementos para pensar que a partir del 9-M comienza una nueva liga política en Cataluña. Y no sólo eso, sino también una larga etapa de dominio del PSC de Montilla, como la que en el pasado tuvo la CiU de Jordi Pujol.

Más allá de lo que este resultado signifique para el futuro particular de cada partido y de cada político concreto, la gran cuestión para todos los ciudadanos, para el interés general, es en qué medida este cambio va a permitir afrontar los grandes retos que tienen la economía y la sociedad catalana (retos cuya solución está atascada desde hace años) para cerrar esa ya larga etapa de pesimismo antropológico que le entró a Cataluña en la década pasada.

Pero antes de decir algo sobre esta gran cuestión, permítanme detenerme un momento en el análisis de los resultados electorales. ¿Cómo hemos de interpretar los resultados del 9-M en Cataluña? ¿Son un episodio reversible o marcan una nueva tendencia? Con el riesgo que siempre tiene el intentar adivinar el futuro, pienso que hay muchas probabilidades de que el avance del PSC de Montilla sea la señal de una nueva hegemonía política a largo plazo. Hay, a mi juicio, un antes y un después del 9-M en Cataluña. Por tres razones.

La primera es que el avance del PSC no puede ser explicado sólo en términos de voto útil para frenar la vuelta del PP al gobierno de España. Es decir, como un voto al PSOE de José Luis Rodríguez Zapatero más que al PSC de Montilla. Hay que reconocer que el "si tú no vas, ellos vuelven" fue un mensaje muy eficaz. Pero el avance del PSC es demasiado intenso y amplio -abarca al conjunto de Cataluña y no sólo al área metropolitana de Barcelona- para ser interpretado como simple reacción defensiva a favor de Rodríguez Zapatero y en contra de Mariano Rajoy.

La segunda razón en favor de que estamos ante un cambio de tendencia es que CiU no ha conseguido frenar la pérdida de votos que experimenta desde antes de que Pujol dejase el timón en manos de Artur Mas. Esto deslegitima el intento de Mas de intercambiar su apoyo a la presidencia de Zapatero en Madrid por el apoyo de éste para ponerle a él en la presidencia de la Generalitat. La dulce derrota de CiU desvirtúa el intento de conseguir en la negociación de los despachos lo que no consiguió en la batalla de las urnas.

Todo jugaba en esta ocasión a favor de que CiU pudiese beneficiarse también del voto útil. Por un lado, el miedo a la vuelta del PP. Por otro, el deseo de muchos ciudadanos de condicionar al nuevo Gobierno de Zapatero evitando una mayoría absoluta que se ve mal desde Cataluña. Además, estaba el éxito logrado con la convocatoria de la manifestación contra la gestión de las infraestructuras y por el derecho a decidir, que había llevado a CiU a pensar en romper esa tendencia a la baja.

Sin embargo, no ha sido así, aunque tampoco se ha hundido. Pero, como le escuché decir a un buen amigo e influyente militante de CiU, esto es quizá lo peor que le podía haber pasado a CiU, porque su dulce derrota no le fuerza a cambiar de rumbo, con la consiguiente tendencia a continuar la sangría de votos.

El tercer elemento que me lleva a pensar que estamos ante un cambio de tendencia en la hegemonía política en Cataluña es que el descalabro electoral de ERC se produce con Montilla en la presidencia de la Generalitat y reforzado en su poder y legitimidad. Esto es determinante. Por dos motivos.

Por un lado, porque eso significa que ahora no hay interés en financiar desde el Gobierno una nueva mitosis de ERC. Por otro, porque las incomodidades que causa el convivir con ese volcán adolescente que es ERC son más llevaderas cuando ya se está en el poder. ERC seguirá intentado estar en misa y repicando, en el Gobierno y en la oposición. Pero, más allá de la incomodidad, eso no sacará a Montilla de la presidencia. Hasta es posible que le fortalezca ante las próximas autonómicas.

Si no me equivoco, estamos ante un cambio de hegemonía política a largo plazo. Un cambio que significa que el nuevo pal de paller de la política catalana será el PSC. Un PSC que pasa a ser el eje de la institucionalidad, y al que las clases conservadoras y acomodadas votan ya sin temores. Un PSC que jugará en prácticamente todas las posibles combinaciones de gobierno a las que obligue la coyuntura política. Incluida la gran coalición de PSC y CiU. Pero con Montilla en la presidencia.

¿Qué significará este nuevo pal de paller para los retos de la economía y la sociedad catalana? ¿Pondrá fin a esa especie de pesimismo antropológico que se ha introducido en la psicología catalana, a modo de un 98 catalán similar al 98 español de inicios del siglo XX? ¿Dará más confianza a la sociedad catalana para afrontar el cambio de modelo y la desaceleración económica? No lo sé.

Pero de la misma forma que en los últimos 25 años el PSC, formando en muchos casos gobiernos municipales tripartitos con ERC e ICV, fue la gran fuerza que reinventó y modernizó las viejas ciudades de Cataluña, transformando los edificios de chimeneas fabriles en centros tecnológicos y universitarios, ahora puede ser decisivo para reinventar Cataluña y su papel en la configuración de la España del siglo XXI. El tiempo nos lo dirá.